tęsknota co przeszywa na wskroś
wypełnia każdą komórkę ciała brakiem
grą o sumie zerowej
znaki zapytanie, wykrzykniki i wielokropki
mozaika z czarnej smoły
w cudzysłowie
na powitanie rzucamy sobie
resztki z Pańskich stołów
żegnamy się w locie
bo lecić nie przestajemy
pytamy serdecznie
półsłowkami
uśmiechająć się
wczorajszym rozczwarowaniem
płacząc zamykamy oczy
choć nie czas na łzy
przet…
Cienkimi nićmi pozszywani jesteśmy.
Tak cienkimi, że czasem po nich depczemy.
Między twarzą, a twarzą.
Między mordą, a mordą.
Niekiedy.
Nić staje się wstążką ozdobną.
Jarmarczną kokardką.
Sznurem.
Kotwicą.