tęsknota co przeszywa na wskroś wypełnia każdą komórkę ciała brakiem grą o sumie zerowej znaki zapytanie, wykrzykniki i wielokropki mozaika z czarnej smoły w cudzysłowie

na powitanie rzucamy sobie resztki z Pańskich stołów żegnamy się w locie bo lecić nie przestajemy pytamy serdecznie półsłowkami uśmiechająć się wczorajszym rozczwarowaniem płacząc zamykamy oczy choć nie czas na łzy przet…

Cienkimi nićmi pozszywani jesteśmy. Tak cienkimi, że czasem po nich depczemy. Między twarzą, a twarzą. Między mordą, a mordą. Niekiedy. Nić staje się wstążką ozdobną. Jarmarczną kokardką. Sznurem. Kotwicą.