Taki krótki sezon na poziomki w cukrowej śmietanie oblane zjem was sobie w środku zimy cóż że pustynią przegrzane Cdn

amen spadającego drzewa w prostocie marzeń gorącej herbaty obolałych ramion serca dla gałązki jabłoni

ty niespokojny miłością nieskromny życiem emanacja słońca ja proza dnia niebieski niebyt pomnik bez słów

ja i ty w sumie koty trzy nieznośnicy jak ulicznicy jak statki na niebie

na to wygląda iż wiedza ile kto ma lat jest jednak potrzebna bezsensu a jednak

Jeszcze przełykałeś napoleońską myśl w ślinie polskiego horyzontu zbóż siekierą dźgając egzystencjalną błotnię torów do nikąd gwiazd głębokich aż do szaleństwa szczodrobliwego mózgu niedorosłym w dziecinnych ucieczkach…

zmęczenie w oczach nie ja a ja tlę się na granicy nieskończoności

w srebrzystym oczopląsie w palącym ogniu firan przeglądam się sobie bezpieczna kradnę tylko chwile bose stopy cieszą na nocnych dachówkach

jest czerwone płonie i nabrzmiewa powoli łaskocząc każdym słowem

Zasłony chmur ciszy zachłysnąć się można tylko powietrzem nieznane myśli bez zapachu znaleźć i przyprowadzić tylko gdzie ... tylko jak ...

pudełko uśmiechu jajka z niespodzianką magia szkicu biała z czarnymi kropkami

sztuczne kwiaty metka coach(a) leginsy z wyznacznikiem usta na botoksie kawa rozpuszczalna mały książę i róża