emmarta

Mam na ustach życie. Nosi się niespokojnie, jakby chciało mi gdzieś uciec. Z rozpaczy szarpie za język, skacze po nim w złości. Język-trampolina, z bólu wyrzuca życie na usta. Zmęczony język siedzi już cicho. Oczy zamknięte i...

Bądź ponownie namiętnie nieludzka, rozrywaj na strzępy moje bodźce, mój podbródek, męcz moje łokcie, palce, włosy, oczami i wargami do skutku. siadaj przede mną proszę, wpatruj się w moje oczy z chorą satysfakcją zdoby...

ja jestem żadną z twoich ulic, dróg, miejsc. nie przesuwam się przez jakąkolwiek myśl w twojej głowie, być może znajduję się w twojej prawej półkuli mózgu, z którą się nie kontaktujesz, której nie uważasz.