Mam na ustach życie. Nosi się niespokojnie, jakby chciało mi gdzieś uciec. Z rozpaczy szarpie za język, skacze po nim w złości. Język-trampolina, z bólu wyrzuca życie na usta. Zmęczony język siedzi już cicho. Oczy zamknięte i ślepe z rozpaczy nie widzą walki, bo nie chcą. Usta tylko smutne i ciche, próbują zatrzymać życie.. Życie nie odchodź, nie możesz.. Życie zatrzymaj się, nie ulatuj, nie możesz - mówią usta po cichu. Ręce w bezruchu, choć przed chwilą szalały, w przerażeniu wargi ściskały. A nogi, panoszą się bezmyślnie. Życie, poczekaj. Bądź proste i łatwe.