rozmowy na tematy bliźnich są daleko bardziej zajmujące niż samotność wycięta z metrażu pokoju nie poddająca się dobrym czy złym uczynkom ludzkie słabości są mi bliższe niż wrzaski rozochoconego alkoholem sąsiada świadomoś…

przeszła obok miała spokojne pogodne oczy pomyślałem o łabędziach owiniętych szyjami główce noworodka okrytego ciepłem matczynych ramion mężczyźnie który musi sprostać obowiązkom wykuć w skale wspólny dom rozpalić ognisko…

w zielonych oczach kota wyleguje się natura cisza bez granic czasu podaje łapę tygrysowi z okresu kredy znajduję w nich zimną kalkulację przy wyborze odpowiedniej ofiary i puszystą natarczywość kobiet z dawnego Korynt…

w politurze fortepianu zatopione nuty jak zęby prehistorycznego ptaka który uczył się śpiewać pod niebem wszechwładnej dżungli któryś z praludzi wyartykułował dźwięk pod wiekiem naprężone rzędy strun postronki nerwów nas…

odeszła gdy spałem zabrała rakiety śnieżne żeby nie zostawić swoich śladów żal był kłucia puszczanie latawców z myśli i inne pierdoły mówię tak z perspektywy czasu każdy to zna i uważa że jego smutek sic ból jest najgors…

ta bajka ma miliony zakończeń na ławkach w parku w pokojach wypełnionych dymem z papierosów okaleczonych myśli snów na dnie przepaści zatopionych pomysłów na dnie szklanki z tanią whisky ale ja lubię jej początek swoistą…

nieproszona noc jak prośba w każdym niewypowiedzianym słowie ile dałbym aby zobaczyć swój cień zaplątany w twoje myśli wargi jak wygasłe ognisko tętnice pełne lodu oczy o surowych brzegach jak dwa księżyce przeglądaj…

zostałem więźniem ciszy szeptem dla siebie milczeniem usta które wino spijać miały tylko mgłą pejzażem oniemiałym z wyboru palcami w drogowskazy oczy poniosły gdzie światło brodzi prosząc o uśmiech czy podanie dłoni ziemi…

nie odejdę od razu zapamiętają mnie drzewa pod którymi szukałem cieni kamienie oparte o moje troski kwiaty zwłaszcza róże pośród których szukałem zaklęć miłości i może jeszcze ktoś z ludzi z którymi wymieniłem zwykły uś…

jestem powiedziano mi o tym równo 49 lat temu wśród sobie podobnych rozrzuconych po wszystkich drogach kamieni czy gwiazd nadal pytam kim jestem sadem wiosną pokrytym całunem białych kwiatów studnią w której przegl…

odwiedziłem ją w miejscu po dotyku zostało zadrapanie spowolniony ruch gałek ocznych po nitce do światła tam gdzie schodzą się gromady bezpańskich gwiazd tak to pamiętam w rozbłysku raz za razem twarz w kałuży pomars…

gasną myśli jak światła zamknięte pod kloszami lamp części snów w których pasma szarości na przemian z wisienkami na torcie lub szklanką dobrej whisky proponują niemoralne rozwiązania w śmietnikach uczuć czas się zatrzy…