skłaniam się ku pączkom, ku ptakom, słońce coraz wyżej, mnie coraz cieplej, coraz lepiej, mogę dzielić się, dzielić do nieskończoności...

wciąż te same kwitnienia nuda nuda nuda... te same? ta sama?

całe w nabrzmiałych gałązkach szykuje się wybuch wybuch wiosny!

na wdzięcznie wygiętych łodyżkach pełne pąsowe główki skłaniają się ku sobie luźna czerwona wstążeczka w białe kropeczki udaje, że wiąże i ja się skłaniam ku temu obrazkowi i wiążę się ale nie na stałe inne widoki…

ale najpiękniejsze wybrałam do pisania wierszy nie szkodzi, że ogólnie są średnie ważne, na czym się leci ;)

wiem. zbliżasz się broń tradycyjna a płeć i postać zakamuflowana ty. ona. śmierć z kosą

ziarnu w ziemi dosięgły go łzy deszczu mięknie skorupa jeszcze tylko pokonać strach strach przebicia i będzie można szeroko rozłożyć ramiona na wiatr, na słońce, na niebo

mam jak zapisać wiersz? zwiążę kilka słów prostą życiową treścią a potem wpiszę się w biel

a bez płaczu staję się suchą spękaną twardą ziemią na której nie wyrasta żaden kwiat żaden kwiat miłości teraz płaczę wraz z deszczem i niebem czekam

" Wyobraź sobie, że musisz przez cały czas nosić ze sobą prosiaka. Ten wyrywa się, kwiczy, a ty wciąż dokładasz starań, by go przytrzymać i uspokoić. W pewnym momencie wypuszczasz go i natychmiast robi Ci się lżej i wygodniej. Ene…

że masz dość słów nawet tych najpiękniejszych powtarzanych w nieskończonych konfiguracjach tylko cisza może cię ukoić tylko ciszą chcesz się otulić tylko w ciszy być jesteś

Śmierć miłości potrzebna jak sól ją utrwala ukochani umarli są już z nami blisko w śnie na palcach podchodzą czytamy ich listy dopiero po rozstaniu pamięta się wszystko jak pachniał orzech suszona lawenda jak wujek kochał c…