wyjmując ze strumienia niewielki otoczak daję mu być może jedyną w całej wiecznosci szansę na moich oczach miedzy kciukiem a palcem wskazującym gaśnie wodnista poświata wybrzmiewa elegia chłodu tylko pamięć ludzka jest dla…

to miejsce na krawędzi światła luka w absolucie nawijam wołanie na szpulkę aż jestem chłonę lekceważę ostrzeżenie o śmiertelnym niebezpieczeństwie bo przecież po śmierć przychodzę oswajam bestie z żelbetonu wodzę wzrokie…