nie okrutny czas , tylko ty jakiś frajer, nie możesz sobie poradzić... .

Bo ty Buena jesteś jak smród wszędzie cie czuć, wszędzie się wciśniesz udając zapach róż.

niższy pisze o wyższym ot cała ta rymowanka pavlokoxsa co nie lubił boxsa chłopaka na opak ktorego nie pokochał żaden niższy chłopak

Przypadkiem Cię spotkałem Lecz wtedy nic sobie nie uswiadamialem Ze Ty jesteś miłością, Ja opętany Twoja bliskością Przypadkowe spotkanie, A takie wielkie milowanie Ty we mnie wtulona Moja miłość i dusza rozogniona Serce do serca zbliżone Wszystkie smutki i przykrości moje ukojone pozdrowienia z Czestochowy od pewnej krowy co jest w ciebie wtulona i plącze za tobą rozżalona

Organizm przytłoczony tym smutkiem i żalem Nie chce żebyś obdarzał go takim darem Jednak czekam na dzień, w którym spełni się marzenie Gdy będziemy szczęśliwi a dusze dostaną ukojenie Nadzieja ciągle jest - oczekując zmiany Powodzenia bo wierzę że będziesz wygrany. Czestochowa sie kłania.

napisał co wiedział, wyliczanka banałów

NO TO BARDZO ZNANY POETA ULUBIENIEC PREZYDENTA J.F. KENNEDEGO.

PSYCHOLOG BY CI SIE PRZYDAŁ CORAZ WYRAŹNIEJ TO WIDAĆ SAMO PISANIE JAK POPADNIE I CO POPADNIE JUZ NA TYM ETAPIE NIE POMOŻE. PS DOTYCZY TO NIE TYLKO CIEBIE TUTAJ, NIESTETY, MOZE URATOWAĆ TYLKO CZYTANIE. PISANIE NIE JEST ROZWOLNIENIEM, A U CIEBIE JEST, JAK TO WYTLUMACZYC. DASZ RADE?

Zacznij od początku Arystotelesa i Platona, a wtedy pisz swoje abc poezjowania,albo zapisz sie na jakieś porządne warsztaty poetyckie. Podręczników / książek dla początkujących poetów w języku polskim jest ponad 200, jest w czym wybierać. NIe martw sie o swoj polski jeśli będziesz mial coś do przekazania, będzie odbiorca. Poetyka (gr. Περὶ ποιητικῆς, Peri poietikēs, właściwie O sztuce poetyckiej), ok. 335 p.n.e. – niezachowane w całości dzieło Arystotelesa przedstawiające teorię struktury i odbioru dzieła literackiego. Pierwszy w historii podręcznik poetyki opisowej i poetyki normatywnej. Arystoteles charakteryzuje literaturę (poezję, do której filozof nie włącza jednak liryki) jako sztukę mimetyczną (naśladowczą) oraz opisuje jej trzy gatunki: tragedię, epos oraz komedię. W zachowanej części traktatu brakuje omówienia tej ostatniej, której prawdopodobnie poświęcono zaginioną księgę drugą. Z antycznych źródeł wynika, że Arystoteles napisał wiele innych dzieł poświęconych poetyce i konkretnym utworom poetyckim. Żadne z nich nie ocalało. Poglądy Arystotelesa są pośrednią polemiką z trzecią księgą dialogu Państwo Platona, gdzie Platoński Sokrates próbuje dociec istoty poezji. Platon krytycznie wyrażał się o poetach (z lichym pierwiastkiem obcuje i lichotę tworzy”[1]), którzy naśladują rzeczy imitujące idee. Arystoteles docenił natomiast twórcę i jego naśladowniczy wytwór, ponieważ pozwala nam on na generalizacje i lepsze zrozumienie świata. Filozof odciął się jednocześnie od poglądu, jakoby sztuka literacka miała służyć moralizowaniu bądź celom politycznym[2]. Poetyka jest ostatnim dziełem w Corpus Aristotelicum, obejmującym strony od 1447a. Najważniejszy grecki odpis dzieła to tzw. Parisinus 1471, który wywodzi się z okolicy roku 1000 n.e. i przechowywany jest obecnie w Paryżu. Kluczowe dla rekonstrukcji Poetyki były także łacińskie tłumaczenie Villiama z Moerbeke z 1278 r. oraz arabskie tłumaczenie Abu Biszr Matty ibn Junusa ze schyłku dziewiątego wieku (oparte na wcześniejszym przekładzie syryjskim)[3]. Współczesną kanoniczną wersję greckiego tekstu wydano w 1965 r. w serii Oxford Classical Texts pod redakcją Rudolfa Kassel w Poetyka (gr. Περὶ ποιητικῆς, Peri poietikēs, właściwie O sztuce poetyckiej), ok. 335 p.n.e. – niezachowane w całości dzieło Arystotelesa przedstawiające teorię struktury i odbioru dzieła literackiego. Pierwszy w historii podręcznik poetyki opisowej i poetyki normatywnej. Arystoteles charakteryzuje literaturę (poezję, do której filozof nie włącza jednak liryki) jako sztukę mimetyczną (naśladowczą) oraz opisuje jej trzy gatunki: tragedię, epos oraz komedię. W zachowanej części traktatu brakuje omówienia tej ostatniej, której prawdopodobnie poświęcono zaginioną księgę drugą. Z antycznych źródeł wynika, że Arystoteles napisał wiele innych dzieł poświęconych poetyce i konkretnym utworom poetyckim. Żadne z nich nie ocalało.Poglądy Arystotelesa są pośrednią polemiką z trzecią księgą dialogu Państwo Platona, gdzie Platoński Sokrates próbuje dociec istoty poezji. Platon krytycznie wyrażał się o poetach (z lichym pierwiastkiem obcuje i lichotę tworzy”[1]), którzy naśladują rzeczy imitujące idee. Arystoteles docenił natomiast twórcę i jego naśladowniczy wytwór, ponieważ pozwala nam on na generalizacje i lepsze zrozumienie świata. Filozof odciął się jednocześnie od poglądu, jakoby sztuka literacka miała służyć moralizowaniu bądź celom politycznym[2].Poetyka jest ostatnim dziełem w Corpus Aristotelicum, obejmującym strony od 1447a. Najważniejszy grecki odpis dzieła to tzw. Parisinus 1471, który wywodzi się z okolicy roku 1000 n.e. i przechowywany jest obecnie w Paryżu. Kluczowe dla rekonstrukcji Poetyki były także łacińskie tłumaczenie Villiama z Moerbeke z 1278 r. oraz arabskie tłumaczenie Abu Biszr Matty ibn Junusa ze schyłku dziewiątego wieku (oparte na wcześniejszym przekładzie syryjskim)[3]. Współczesną kanoniczną wersję greckiego tekstu wydano w 1965 r. w serii Oxford Classical Texts pod redakcją Rudolfa KasselaWiersz - forma i sens (teoria wiersza - Kraków 1999)

Jest to bardzo znany wiersz tego poety, byl tłumaczony na język polski przez wielu poetów m.in St. Barańczaka. Fire and Ice BY ROBERT FROST Some say the world will end in fire, Some say in ice. From what I’ve tasted of desire I hold with those who favor fire. But if it had to perish twice, I think I know enough of hate To say that for destruction ice Is also great And would suffice

bardzo plastycznie jest to napisane, widzę tych siedzących na ławce, ale poetycko jest to bardzo słabe, chociaz czuc lirykę. Proza sie kłania, to tak, ale nie poezja.

banały