Nie wiem jak ty – ale ja, Często myślę o przeszłości O chwilach dość miłych i tych – pełnych nieścisłości Zamykam oczy – przychodzą obrazy W kolory jaskrawe ubrane Jakby przed chwilą. Jakby tuż obok Odległe, lecz niezapomniane Wiele z nich żywe i tak wyraźne Wiele mglista zasłona skrywa Kogoś tam widzę – kogoś bliskiego Lecz nie wiem jak się nazywa Ktoś się pojawił i wspomniał że dłużej tutaj zostanie. Lecz nagle – pusto – okno otwarte Na stole stygnie śniadanie Bez sensu słowa – grochem o ścianę Z łomotem uderzają pytania Bo tam gdzie było słowo „przyjaciel” Nie ma nic do dodania I tak za murem „Już-się-nie-znamy” Stoi z przeszłości osoba Kim jest? Nie wiem, lecz była bliska A teraz odeszła bez słowa