ile jest wiary w ziarenku piasku jak dużo czasu w żarze upłynie tak łatwo zgubić w miłości blasku nasz szept rozsądku cień wad odkryje należy stąpać twardo po ziemi z szczerości ścieżki wciąż nie zbaczając nie patrzeć na blask co złudnie świeci obłudy blaskiem za głupca mając szukajmy furtki by wyjść z mroku trzeba się podnieść ze zgliszczy zdarzeń tak dokonamy z przepaści skoku znajdując wreszcie drogę do marzeń