uwielbiam te samotne wieczory kiedy łzy jak małe żyletki szarpią skórę spływając po twarzy czasami mam wrażenie że obolałe serce nadal pęka ale jak to możliwe skoro jest całe w strzępach kiedy moja dusza krzyczy wokół jest cicho aż bolą uszy tylko wewnątrz panuje taki hałas że nie można go uciszyć są chwile kiedy tłumię żal winem rozpływa się niewinnie w żyłach dając kłamliwe przekonanie że nadal mam w sobie siłę