w filmie jestem światłem melodią co głośna za dnia pomrukiem kota się staje o zmroku odrywam się od oczu lśniących ust kochanków wyrwanych objęciom śmierci którzy płyną w fali obrazu spadam w pamięci otchłań by zagnieździć się tam jak robaczek który nie jest w filmie a przecież istnieje