jesienna szaruga popłakuje deszczem nadal niekochana zbywana westchnieniem chciała tylko pomóc nabłyszczając liście wplatając srebrne krople między pajęczyny powiadają że zimna chowają się w domach a ona skurczona rozmyśla pod drzewem dlaczego nikt nie wita nie macha przez okno oddała przecież wszystko co miała co do kropli