Żyję na „Zimnej Górze” Od trzydziestu długich lat. Wczoraj wzywałem przyjaciół i rodzinę: Ponad połowa z nich odeszła już tam, gdzie trwa wieczna wiosna. Powoli pochłaniany, tak jak świeca skracana przez ogień; Nieustannie płynę, niczym przemijająca rzeka. Rankiem staję twarzą w twarz z samotnym cieniem: Nagle moje oczy czerwienią się od łez.