Droga prowadząca na „Zimną Górę” jest wyboista i mroczna, Ostre, poszarpane bruki — oblodzony brzeg strumienia. Wokół nieustannie zawodzące i ćwierkające ptaki, Posępny i sam — lecz nie samotny — pieszy. Wiatr uderza po twarzy niczym bicz Kręcę się i upadam — warstwa śniegu przykrywa mi plecy. Mijają kolejne ranki, a ja nie oglądam słońca Upływa rok za rokiem — ani śladu wiosny.