Ścieżka prowadząca do domu Han Shana jest zaiste śmieszna. Istnieje droga, lecz nie widać śladu wozu ani konia. Zbiegające się ze sobą wąwozy — ciężko śledzić ich zakręty, Bezładnie pomieszane skały — niewiarygodnie surowe. Tysiące traw pochylają się pod ciężarem rosy, Porośnięte sosnami wzgórze szemrze na wietrze. I jeszcze zgubiłem skrót wiodący do domu, Ciało zapytuje cień: jak za mną nadążasz? HAN SHAN tłum. Andrzej Osiński