Poganiam mego konia przez zrujnowane miasto. Doszczętnie zniszczone miasto przygnębia mego ducha. Wysokie, niskie, stare gzymsy Ogromne, małe grobowce, którym przybywa lat. Mój cień porusza się w samotności; Nie słychać nawet trzasku kurczącej się trumny. Żal mi wszystkich tych zwyczajnych kości, Które w księgach Nieśmiertelników pozostają bezimienne