Osiedliłem się na „Zimnej Górze” bardzo dawno temu, Wydaje się jakby upłynęły niezmierzone lata. Wędruję swobodnie, czaję się za drzewami i potokami, I przesiaduję godzinami, obserwując zjawiska. Ludzie nie zapuszczają się głęboko w góry. Białe obłoki zbierają się i kłębią. Rzadka trawa służy za materac, Błękit nieba jest świetną kołdrą. Zadowolony, z kamieniem pod głową, Pozwalam niebu i ziemi przechodzić swoje przemiany.