Przejdź do treści
Czytanie

Poematy Zimnej Góry cz.8

Egzystencjalne
Wdrapuję się na „Zimną Górę”. Szlak biegnie bez końca: Długi wąwóz zapchany osypującymi się kamieniami i głazami, Szeroki strumień, majacząca we mgle trawa. Mech jest bardzo śliski, jakkolwiek nie padał deszcz, Sosna śpiewa, choć wiatr nie wieje. Któż potrafi przeskoczyć ziemskie więzy I siąść wraz ze mną wśród białych obłoków?
108 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.