Wdrapuję się na „Zimną Górę”. Szlak biegnie bez końca: Długi wąwóz zapchany osypującymi się kamieniami i głazami, Szeroki strumień, majacząca we mgle trawa. Mech jest bardzo śliski, jakkolwiek nie padał deszcz, Sosna śpiewa, choć wiatr nie wieje. Któż potrafi przeskoczyć ziemskie więzy I siąść wraz ze mną wśród białych obłoków?