Zapomniałem gdy miłość pędziła szlakiem świetlistym w bezczas w dogłos w moc nam - najczystszym ... I w marzeniach płonące były rydwany w drżenia łożne - tak strzegłem : opiewany , zamieniany , zdumany ... głód , chęć , niebyt i czas jakiś targany - zdziwiany ... W przyoddali suchych łez upomnianych śniegi wpędów i jest kres i krzyk obłędów !