Wiktor spojrzał na mróz jego gęsta konsystencja była czysta jak kryształ krucha delikatna i spięta uwaga na metalowe kule stoją jedna na drugiej czekając na zgubny trzepot skrzydeł motyla w brazylijskiej głuszy Wiktor delektuje się mrozem zawieszając spojrzenie jak kochanek na ciele ukochanej wciąga ostre powietrze kalecząc nozdrza własną fascynacją Wiktor waży cienką przestrzeń życia bałwan nie powstaje w trzaskającym mrozie suchy śnieg nie chce współpracować jednak giną solidarnie razem gdy wiosna pochłania bezlitośnie ostre kryształy bezruchu żona Lota nie skończyła najlepiej