Pod powałą, w głębi szczelin Schronił kornik się samotnie Belkę głośno żuchwą mieli Bo ma trochę niewygodnie Belka pozbawiona kory A za ścianą człek poluje Żeby zryć głębokie nory Pracowicie drewno żuje Ale zdrada! Hańba! Podstęp! W ruch strzykawka i trucizna Na nic korytarzy ostęp Na nic praca, krew i blizna! Potop czarnej tłustej lawy Życie w belce wyjałowił Cichy chrobot spod powały Mgiełką wspomnień cichą spowił