proszę przodem mnie się wcale nie spieszy
mam już poobijane łokcie
od słownych przepychanek
i te wyrazy twarzy doprawdy smutne
na szczęście mam swoje wędrowanie
z obliczem przeznaczenia tak często się mijamy

zaglądam mu w oczy ze śmiałością
której tobie brakuje
i wwiercam się weń głęboko
po samą duszę
obrabiam ze wszystkich pragnień
i marzeń niespełnionych

przychodzi po nie zawsze
prędzej czy później
a wychodząc nie domyka drzwi
zasypiam spełniona z uczuciem satysfakcji
do zobaczenia kochanie
i drzwi otwarte

Lubawa,22.01.2009r.