BEZ TYTUŁU

siedzę nad papierami jak tłumok wśród ludu chcę coś zrozumieć lecz kto dokona cudu? pośpiechem sprzątam każdy zakamarek mimo że słowa tykają niczym stary zegarek próbuję powiedzieć na głos z wdechem i wydechem jak to jest źle być nędznym człowiekiem ze skóry i kości obolałych myśli i kłamstw wystawionym na pośmiewisko każdemu z was pokutuję piękne chwile uśmiechy kochania jak grzesznica rzucam się na kolana i przed Tobą płaczę zerkam przez zaćmienia czym prędzej odrzucam wspomnienia mimo że zimna krew już zalewa jak można ranić nas ludzi samotnych nie wiedzieć czemu cierpiących wieczność jest czymś dalekim od codzienności składającym się z naszej naiwności panuje nad nami ktoś kogo nie znamy jest wyczytany z ksiąg i wyobraźni pozostawia po sobie tylko złudzenia już nie widoczne do zobaczenia