Dziś minął czas, nastał moment obecny, który przybrał postać pokory, przeszłość kpi z fragmentu czasu, zapomniała, co to znaczy mieć uraz. Ludzka obojętność, przygotowuje dla niej salę, jest bezczelną zuchwałością, organizuje bal w zamku śmiechu. Ludzie mijają kraty zamknięte dla zawstydzającej dolegliwości, być może po to, aby lepiej się poznać i nie mieć władzy nad sobą. To bezsensowne mówienie, gdy wędruję drogą aż do wschodu słońca.