Jestem nieszczęśliwą kobietą, mam niecodzienne zmartwienia, martwię się o siebie, lecz nie dostrzegam nic poza tym, rozmyślam, gdzie kończy się koniec i jak wygląda wszechświat i ty. Zamieniam się w czarownicę (nawet nie muszę się aż tak bardzo przemieniać), wezmę czarodziejską różdżkę oraz białe rękawiczki i dla własnej radości namaluję karego konia na zielonej ścianie, a na tym koniu odjadę do mojego osamotnienia, do białej samotności gdzie ty się mnie lękasz.