Wczoraj w powietrzu dostrzegłam pierwsze białe pasma. Zadźwięczał dzwonek, gdy wolno opadało na podłoże - a słowa, niegrzeczne, niegrzeczne litery utknęły mi w gardle jak ości rybie. Moje lato, Czy i Ty zaczynasz siwieć? Czy to prawda? A jutro na horyzoncie ukaże się jesień. Z wszystkich drzew oplecionych znów odlecą. Zapytam po raz kolejny, gdzie i do kogo. A milczenie, biedne jak polna mysz, Czasami gwiżdże za naszymi plecami. Moje lato, Czy i Ty zaczynasz siwieć?