Słyszeć swój głos w szarości dnia, patrzeć na spływające krople gorzkich przeżyć, Stukać łyżeczką w filiżankę kawy, która dodaje życia przygnębionemu ciału – to jest trudne. Spełniać swoje zobowiązania zgodnie z planem, przynosić radość podczas badań. I nieustannie walczyć o to miejsce w niebie,  które się odsuwa o kilometr. Przemierzać mroczne mosty nowin, krzycząc o świecie bez dobrego Boga, którego tak mocno kocham i w którego wierzę. Usiąść i usłyszeć, jak bije moje serce – to nie jest proste.