Liście w różnych barwach opadają na ziemię, krople deszczu, pancerze larw, spadając tylko jako marzenia. Gdzie płynie strumień wiatru, gdzie życie odchodzi, jak ostatnia nadzieja. Nie byłoby jesieni w rzeczy samej, bez chłodu. Jesień wyciąga rękę, ku małemu dziecku. Biegnij, maluchu!  Szanse są niewielkie! Jesień woła, abyś biegł z ciepłem. Korzenie się rozwijają, biedactwo upada, nogi się wyginają, młoda dusza, pomimo wszystko, wstaje z ziemi. Ostatnia umiera nadzieja, lecz jesień depcze jej po piętach, na zewnątrz pada deszcz, biedne malutkie dziecko biegnie w błocie. Zatrzymuje się, upada na ziemię, liście przybierają brązowy kolor, z zimną pasją. I tak liście stają się gliną.