Kiedy słonko rano wstanie, kogut jedno miał zadanie. Wszak władcą ptaków zostanie, każdego powitać pragnie. Kurom zebrać się nakazał, gdy wszystkie się zgromadziły, zaczerwienił się i zapiał, one się nie poruszyły. Mocno na głowie korona jakby przykuta mu siedzi, zuchwałością napełniona. Bo zazdroszczą mu sąsiedzi. W tej chwili przyleciał drozd, który śpiewać długo zaczął. Wszak kogut miał na niego złość, odzyskać podwórko pragnął.