Twoja miłość przypominała blask księżyca, przemieniający się  w coś pięknego, tak, że małe, ironiczne dusze, wzajemnie odbijające się w pękniętych lustrzanych powierzchniach. . . dostrzegły w twojej jasnej duszy swoje własne odbicie, zmienione jak w błyszczącym strumieniu i pokochały cię za to, czym nie są. Dla mnie byłaś obrazem w myśli niż promieniem światła. Dostrzegałam cię w błysku bladych jak blask gwiazd na szarej ścianie... ulotnych jak odbicie białego łabędzia pływajacego w falujacej wodzie.