Dom, który pragnie na stałe oczyścić się z pożółkłego pejzażu, to miejsce, które próbujemy odbudować, mimo naszych poranionych rąk. Jak powinniśmy spełniać dane sobie słowo: pozwolić miłości swobodnie krążyć wokół łóżka w coraz szerszej przestrzeni,  zapomnieć o upływie czasu,  który odlicza nam dni, raz na zawsze pochować bajkowe dziecko i od czasu do czasu, dla dobra intensywnej pustki,  dążyć do Wielkiego Wybuchu -  ciałom, które się kurczą,  oku, które wyzwala  przestrzenie wywołujących nudności,  które milkną, gdy zostaje powiększone.