Dusza człowieka, dawny zbiornik wszystkich emocji. Gdy zostanie zraniona, kto ją zmyje olejem? Kto ją osłodzi powiewem wiatru? Łza współczucia chłodzi rany – przywraca świeżość, łagodzi cierpienie, a czasem uzdrawia. Nikt nie zna liczby łez proszących o przebaczenie, które przyniosą ulgę. Na polu pokonanych nie ma zwycięzców, chyba że z góry. Po wielu walkach okrucieństwa pozostają blizny. To zaszczyt znosić ciosy losu.