Płonące owoce palą się w moich rękach, kiedy jesienny wiatr zrzuca je z krzaków, tylko słońce ostatnim wysiłkiem przyciąga złote sznury. Niebawem drzewa owocowe zmienią kolor, nim opadną z nich liście, a korony poczerwienieją jak rubiny na dnie rzeki. Skoszone jesienne łąki rozciągają się we wszystkie strony pod macierzyńskim łonem gór, tylko wiatr wiruje nad nimi złotymi chmurami pyłku.  Krew z owoców dzikiej róży i jarzębiny kapie z skaleczonej skóry, która została przecięta przez jeden z cierni. Zasłona mgły otwiera się nad pejzażem, czerwone łzy dzikiej róży spływają z pustych krzewów,  gdy po zachodzie słońca ciemne kontury drzew, które wyznaczają granicę horyzontu,  stają się coraz bardziej mroczne.