Słowa zaschły w ustach, zanim zdążyły zatańczyć na papierze. W głębi duszy rozbrzmiewała cisza, a cierniowe krzewy zamknęły skrzynię, w której serce, spętane klątwą, zapadło w sen. Wtedy wszystko rzuciłam w ogień: każdą stronę, każdy wers, każde słowo. Zamknęłam w sobie ranę, żyłę pozbawioną życia i sensu. I nagle zaczęła przeze mnie płynąć rzeka słów, nabierając barw tuż przed oczami, malując obrazy w najgłębszych zakamarkach umysłu. Teraz pozostało mi tylko kilka kropel atramentu.