Spaceruję ulicą, ilekroć moja dusza cierpi. Zamiast kartkować wyblakłe strony i przetrząsać zdjęcia minionych miłości, dotykam pomarszczonych chodników i radośnie witam każdy stary tramwaj. Aby zrozumieć, że w końcu jesteś tutaj, trzymam wyłącznie sztuczne kwiaty samotności pod paznokciami. Miasto jest urokliwe, chociaż jego piękno zżera chłód. Dźwięki ulic łączą się jak splecione włosy. Kroczę po miejskiej dżungli i parku lipowym, gdzie nieśmiali ludzie wyprowadzają swoje zwierzęta, myśląc o letniej nocy. Domy zasnute ponurą jesienną nocą są drażliwe. Jedno złe spojrzenie wystarczy, by przypłynęła fala emocji. Wkradam się do domu z podmuchem świata. Teraz pora na sen. Śpij spokojnie i pięknie…