Oddycha wśród przepięknych barw, które opadają przed nim cicho a ja z radością pośród nich kroczę. Patrzy z uśmiechem w kierunku deszczu, który delikatnie muska za dnia i w nocy, nie pragnie gwiazd ani blasku księżyca. Mówi szeptem o swoim smutku i o tym, jak wiatr na próżno doń dociera z wieściami, które już dobrze zna Czeka, nie wiedząc czemu ani na co, łzy płyną wraz z nieszczęsną duszą, gdy najbardziej współbrzmi z jesienną porą.