Osobliwa jesień wzniosła na niebie wysokie sklepienie gdzie chmurom stanowczo zabroniono by nie ważyły się go zasłaniać. Ludzie patrzyli z zadumą: wrzesień minął, a gdzie podziały się chłodne, wilgotne dzionki? Niebo przybrało szmaragdowy kolor. Powietrze było duszne od zachodów słońca – nie do zniesienia, diabelskich, szkarłatnych, które zapamiętamy do końca naszych dni. Słońce, niczym buntownik, zawładnęło całym miastem. Spragniona lata jesień tak mocno je pieściła, że kasztanowce miały znowu zakwitnąć na biało… Wtedy to ty zapukałeś do drzwi, by ostudzić moją duszę orzeźwiającym dotykiem łaski.