Muzyka wiatru płynęła przez struny. wibrując długimi palcami, palcami białego obserwatora nieba, rozczesując fryzury gwiazd. Czy usłyszałeś dźwięk, który rozwinął się podczas zmierzchu? Śmiej się, płacz. Struny na wietrze, włosy niczym grzebień, przeczesują mrok, i dzięki wiatrowi, który niesie życie. Gdzie ciemność płynie jak łagodny potok, wpada do okien zasypiających, Moje struny są wydobywane idąc za głosami tych, którzy wskazują ścieżki. Tryskają jak blask księżyca, który przyciąga nas w górę. Podążam, podążasz, podążamy, dlaczego i gdzie – czy wiesz?