Ręka drży nad kartką, dotyk, który nie jest pewny, czy ma pocieszać, czy ranić. W niepewności rozwija się kwiat - delikatny, lecz odważny. Emocje ukrywają się w cieniu, jak maluch ukryty pod stołem Kto liczy na ciszę? Miłość, zwariowany wędrowiec chodzi boso po zgliszczach snów. Pokój to nie miejsce, to oddech - krótkie, nieczęste, zawsze tuż przed porankiem, gdy klucz w zamku przeznaczenia się potyka i nie wiesz, czy otworzysz drzwi, czy grób. Jednak mimo to ktoś chwyta różę, choć świadomy, że przyniesie to ból.