Wychodzisz z cienia ignorując mrok i niebędąc świadomym znikających marzeń. Cicho zanurzasz się w milczenie jak najodleglejszy grzmot. Już słyszysz, jak brzmisz w nieruchomych dzwonach. Zawsze o poranku ukazujesz się w równie piękny sposób. Mgły, zagubione w sobie, wahają się, nie mogąc uwierzyć w ziemię ani w niebo. Stworzenie traci zdolność mówienia, bezgłośnie rusza ustami, przestraszone, że słowa kierują się w drugą stronę, do wnętrza, by rozjaśnić krew, by ranić, by być całkowicie niepojęte, nie ma już krzyków ani dźwięków. W ten sposób natura wciąż cię powtarza, pośrednio i w niewystarczający sposób, zachwycona tobą, rozczarowana sobą,  naśladując przepływ i cykl. Łagodnie oświetlasz swoje Wychodzisz z cienia. ignorując mrok i niebędąc świadomym znikających marzeń.