Wielkie słońce świeci w  klatce, tworząc na jego jasnym, pręgowanym futrze dodatkowe linie: cienie czarnych prętów. Z wściekłością spojrzał w górę: światło przedzierało się przez zniszczone kraty!  Było obok niego na matach! Czy słońce nie mogłoby rzucić się na ruszt razem z nim?  Czy gorące płomienie nie rozpuszczają się z ich wspólnego ciepła? Słońce już nie jest tak gorące, jak kiedyś, gdy świeciło na odległym, wolnym niebie -teraz także, uwięzione, maluje cienie w tym lochu.