Jesteś jedynie cichym echem, niechlubnym dźwiękiem w krwawo zabarwionym niebieskim niebie. Jesteś szklanym drzewem, które wyrasta z wnętrza świateł. Pod twoją nieobecność pałace  nadal pogrążają się w ciemności. Kolejny poranek Boga hałasuje za oknami, i nagle zaczynam pragnąć dnia, gdy echo smutnej trąby wypełnia powietrze. Jesteś pod powierzchnią wody, w duszącym milczeniu. W obcych domach spoczywa twoje obce imię. Znasz swoje pragnienie. Tak jak wtedy, gdy powietrze jest wydmuchiwane w puzon, a z tłoków wydobywa się przeszywający dźwięk.