Gdzie zaginęła martwa poezja? Może w pustce Namiętny spokój nie zdoła się ukryć w przepływie czasu bez końca Słowa – słowa – wieczny mrok pełen winy wypowiedziane do tajemniczych strumieni czasu pustki Ja sama wyruszę – w ciszy aby ujawnić moje niepowodzenia w cieniu nocnego milczenia