Najtrudniejsze chwile to te, gdy człowiek pragnie czegoś, czy to wysokiej temperatury na termometrze, czy też  czekolady o drugiej w nocy. Tego wszystkiego pragnie się, by rozłożyć się na cały dzień lub by w ogóle nie zasypiać, słysząc powtarzająco „kocham cię” trzy razy z rzędu, albo wędrować nocą. Nie ma sposobu na tę tęsknotę, gdy chce się płakać i śmiać w tej samej chwili. Pragnienie, aby zostać w domu lub przeciwnie, wyjść na ulicę, stanąć i pozwolić, by marzenia się ziściły. Chęć przytulenia albo pragnienie samotności, aby wspólnie spojrzeć w nocne, gwieździste niebo, żeby oczarować swoje ciało, aby doświadczyć siódmego nieba. Pragnienie, aby wybuchnąć wulkaniczną wściekłością, rozbić lustro, biec po wodzie, płynąć jak liście po wodzie