zwyczajnym rankiem, zwyczajne Słońce niech wybudzi ze snu mą codzienność dla spraw oczywistych, myśli prozaicznych, myśli czystych bez nadzwyczajności zawiłych metafor i tego wszystkiego co w duszy niepokój mogłoby sprawić i ty mój Boże nie pozwól zapomnieć że prostym w życiu człowiekiem któremu współczesne proroctwa jedynie kalectwem spokoju mętną wodą do której wejść nie chcę stojąc u źródła twojej obecności a jeśli już miałoby co nastąpić, niech będzie widać, taka wola przeznaczenia jak to co wokoło jest mym domem rajem i osobliwością