Czy...

Czy umiałbym być poetą ? Akrobatą wiszącym nad słowem Jedną ręką trzymający pióro drugą myśl Otoczony przepaścią popiołu grzebiącej rzeczywistość Siłaczem z zaciśniętą pięścią I kulą u nogi albo kto woli przy skroni Z mięśniami wciśniętymi w ogniwa patriotyzmu Ideowo idealnym żołnierzem umarłym od bohaterstwa Koronkową tancerką Z czarnym łabędziem wytatuowanym na czole O diecie delikatnej jak krawędzie żyletki wzniesionej do nieba Poręczy aren wypełnionych wymarłymi światłami A może pogromcą dzikich uzależnień Arystokracjią sztuki i gówniarskiej współczesności Trenerem perforfusowych kolaży przesiąkniętych wódką I pigółkami antykoncepcji wbitej pod paznokciami sławy Iluzjonistą w nienagannym fraku Ciągnącego za uszy i portfele chichoczące króliczki Magią ram do obrazów malowanych igielnym oczkiem Puszczanym na chwałę pierworodnych z Adama i Ewy Błaznem co ciągnie za brodę żarty Tak na wszelki wypadek gdyby ktoś zjadł kromkę prawdy a potem zwyczajnie beknął i wyszedł żeby móc za drzwiami wyrzygać jej banalną nieświeżość Czy umiałbym być poetą ? ... we własnym cyrku