Panie, wybacz, że się zasiedziałem na tym padole minęła wiosna mgnieniem oka z pąka kwiat i tysiące nowalijek prawie nieśmiertelność prawie bezprawie w bezsenność przyszłości... złote warkocze rozczesał wiatr owoc dojrzał słońcem rozpuszczonym błękitem ręce dumne zuchwałe nogi usta melodyjne oczy ogniki i cztery świata strony czterolistne koniczyny syreny na księżycu rozrzucone gwiazdy aby dla teraz, wulkan... aż po jesienne witraże wygasłe nurty deszczu, wygasłe wzdłuż brzegów bez mostów snujące się za cieniem drzew nagością świata i światła spójnością okularów i wróżb .., wybacz Panie że nadużywam czasu, ale przecież względem Ciebie on nie istnieje choć ciało drewnieje a duszę porastają gwiazdy, a w oknach mróz tka falbany z pajęczyny i myśli unoszących się wbrew grawitacji