jesteśmy oceanami a modlimy się do szklanki wody odbijając brzegi prawdy pokornie spoglądamy w niebo dzieląc się na dobre lub złe uczynki rozwarstwiamy codzienność i urajamy kolejne krople lazuru do mistycyzmu realizmu do wszystkiego w co uwierzymy czemu zaufamy zobrazujemy - by dotknąć by poczuć lekkość drżącej duszy a tymczasem życie odpływa na drugą stronę księżyca w cieniu słońca i egocentryzmu stając się oazą na pustyni